62e jaargang november 2026

Die droom…

Geschreven door

in

Sinds mijn doop ben ik lid van een geloofsgemeenschap/parochie. Dit soort verbanden, zoals die er waren voor de jaren zestig van de vorige eeuw, zijn intusen vervaagd. Toch zoeken we een geloofsgemeenschap waar we ons thuis voelen, waar recht wordt gedaan aan de verscheidenheid van de leden. Een plek waar je welkom bent en gezien wordt zoals je bent.

Ik kwam de volgende tekst tegen. Die droom… Deze nacht had ik een droom. Een droom van een parochie, waarin mensen elkaar echt willen ontmoeten en een deel van hun levensweg samen willen gaan.

Het is een parochie/gemeente waarin het woordje ’moeten’ vervangen werd door ’mogen’. Waar eigenbelang nooit de voorkeur krijgt boven de belangen van de groep.

Waar jong en oud ongedwongen leven met geloof, eerbied en vertrouwen in elkaar en openhartig kunnen praten over alles wat hen gelukkig maakt.

Maar ook hetgeen ze aanvoelen als minder gelukkig.

Het is een parochie/gemeente waar niemand wordt uitgesloten, noch om zijn afkomst, noch om zijn taal,noch om zijn eigenheid. Maar waar men iedereen weet te waarderen, omdat er zoveel moois te ontdekken valt in die rijkdom aan verscheidenheid.

Het is een parochie/gemeente waarin het woordje ’God’ tastbaar is in kleine opvallende daden van mensen die elkaar echt proberen te beminnen.

Het is een parochie/gemeente waar hartelijkheid voelbaar is, omdat eenieder zich verantwoordelijk weet, elk met zijn of haar inbreng. Als een grote familie rond dezelfde Vader.

Toen werd ik wakker en besloot: Aan die droom wil ik meewerken. (bron onbekend)

Rob Kosterman straatpastor Eindhoven.